از عهد عقیق
به رسم شقایق
قولو ، عاشقم
تا پروردگار من باشی،ربّ العاصی!
حیَّ علی العشق،به وقتِ هبوطِ سیب
از بناگوش بهشت
دریاب گندم اول را، در کشاله ی آه
گندمزارانِ بی شمار در راه اند
ببوس مرا ، تا اجابت کنم تو را
من تنهاییِ محتوم به توام
به رودهایت بگو
عجّلو بالدّریا
از بیراهه ای بی پروا
دوست بدار
تا نباشی ، در زمره ی گناهکاران
و از من بخواه دوستت دارم را
آنگاه بگو
فزّت به ربّ القلوب
و دیگر هیچ مگو

روي در سيگارفروشي نوشته بود :
بهمن تمام شد!
آزادي نداريم!
تير موجود است .

به‌قدر همین عکس‌های زبان‌بسته
به‌قدر همین انگورهای بی‌هسته
به‌قدر همین گور‌های وارسته
به‌قدر همین استراحت ِ خسته
خوبم!
دوربینت را کنار بگذار و شرابت را بنوش و جرعه‌ای بر خاک من بپاش ...
بلند می شوم/ در آن صحنه‌ی بعد از کاش ...

مستم، ها؟!
بیا مرگم باش
روی زانوی بهترین عطری که می شناسم
عشق را می دانم چیست
و وفا
و قفا
که جای چاقویی بر پهلوی چاقالوی من می نشیند
من همه جیز را فهمیدم
اگر حرف دیگری نیست
بیست می دهم
به اولین کسی
که زانویش
نانوی مرگ شود
بی تگرگ
بی خزان
ازان فقط می شود در بهار یادی کرد
چه اشکالی دارد
با خنده و شراب بیایید بر مزارم
من زارم؟ نه!
من ادامه ام / اما/ ام یعنی هستم
ترک عادت موجب مرض است
حتا بعد از برگ!
مرگی با بینی گرفته از زکام پاییز زرد.
من خاطره شما را با خودم دم به دم دم می کنم در چایی بی پایی که قرار است
بیاید دم تخت
که نمی شود رفت تا دم آشپزخانه . . .
می دانید این سه نقطه مثل خاطرات چراغ خواب است
ماه جان!
راه جان!
شاه جان!
بریز این میز شطرنج را به هم
من شطح مدح تو شدم عشق!
صائق مرگ
برادر قریب هماغوشی قاف است
با ناف.
حالا که صاف شد حسابمان؛ مستم من؟
هستم هنوز؟
مرگ چقدر شبیه شماست!
بانو!
زندگی را می فرستم/ زانو/ بزند روبروی فواره
و هم بستری
بستری شود در بخش مراقبت های "بیجه"
همان جایی که جایی برای عاشق شدن نیست
همان چاقوی آشپزخانه و
آن آقای چاقالویی
که بوی ممات می دهد در حیاط
پای فواره ی بی جان ِ وضو ...

دهانم را آب بکش! مستم من؟!

 

همین امروز
من مضطرب از جنبش باد هستم
لای موهایت بپیچد
عطر افشان گیسویت شروع شود
و من آنجا نباشم
بدون تو عقربه ها را هل می دهم
و فی البداهه با تو
هم اغوش می شوم
میدانی
عاشقم که باشی
منیژه می شوی
و موهایت بالابری برای من
عاشقت که باشم
بیژن میشوم در قعر عشقت
ولی حاضر نیستم
جایم را عوض کنم
بوسه های ما
 هیچ وقت کلیشه ایی نمی شوند
دستهایم
بوی دستان تو را گرفته است
با نازی که می ریزی از اندامت
کمی قدم بزن در امتداد من
دست خودم نیست
هوائی می شوم از نسیم وحشی موهایت
و در بهار نارنج تنت
نوبرانه لبهایم می شود
تمشک بوسه هایت
و در شنای گلویت
و ضرب آهنگ دلت
من همه شعر می شوم برای تو

وقت کمک به مرد نابینا
در عبور از خیابان
وقت کشف یک کافه
در پس کوچه ای گمنام
وقت پرسه در کتاب فروشی ها
وقت درست کردن دسر
وقت تماشای فیلم های درجه سه
در سینماهای سه شنبه
وقت لگد کردن عمدی پای کسی
در مهمانی
وقت خواندن سعدی
وقت دویدن برای رسیدن
به قطار شش و چهل و پنج
وقت آب دادن به گلدان فلفل
وقت لبخند زدن به مرد ِ مردم
وقت همیشه
  همه جا
  هنوز،
سخت ، سخت
                   سخت دلتنگ توام!

مردی که از دو چشم تو تبعید می شود
در امتحان حادثه تجدید می شود !

چون از شبی سیاه به اینجا رسیده است
بی اعتنا به تابش خورشید می شود

بی مقصد از تمام جهان دور گشته است
تنها ترین ترانه نومید می شود…

پچ پچ : (کسی چو اشک ولی خیس تر !)، (عجب!!)
او می رسد و شایعه تایید می شود!

وقتی نماز خواند ، صدایی بلند شد
یک پرسش و جواب : (ببخشید می شود -

بر آب سجده کرد؟!) … (عزیزم! چرا که نه ؟!
وقتی که عشق مرجع تقلید می شود!)…
۰۰۰
حالا که رفته مرد پریشان چشم تو
شاعر دچار حالت تردید می شود :

آدم نبود و… با تو به گندم سلام کرد ؟!
حوا نبود و سیب تو را چید؟!… می شود؟!

انصاف نیز چیز بدی نیست ،نازنین!
ظالم نباش !فاجعه تشدید می شود

این ،بذر عشق ، چیز عجیبی ست !… با شماست
یا سرو راست قامت و یا بید می شود!

گفتی : ( ببین! بهار به یک گل نمی شود!)
می گویمت ، دوباره به تاکید : ( می شود !)

حالا تو هی بگو که زمستان گذشتنی ست
گیرم بله ! بدون تو کی عید می شود؟!

گل باش مرد خسته ز سرما سیاه شد
مردی که از دو چشم تو تبعید می شود…

دستت شبیه قبل پناهم نمی دهد
در سرزمین قلب تو راهم نمی دهد

چشمی که با اشاره سکوت مرا شکست
پاسخ دگر به حرف نگاهم نمی دهد

این اشك‌ها‌، ستاره‌ی شب‌های غربتم
نوری به آسمان سیاهم نمی دهد

احساس عشق ، همسفر نیمه راه من
جانی به لحظه های تباهم نمی دهد

یا عشق یا وصال ...چه سخت است زندگی
وقتی که هر دو را به تو با هم نمی دهد

گاهی هم انتخاب، فقط یک بهانه است
یعنی هرآنچه را که بخواهم ، نمی دهد..

تو را با غیر می بینم ، صدایم در نمی آید
دلم می سوزد و کاری زدستم بر نمی آید

نشستم ، باده خوردم ، خون گرستم ، کنجی افتادم
تحمل می رود ، اما ، شب غم سر نمی آید

توانم وصف مرگ جور و صد دشوارتر زآن ، لیک
چه گویم جور هجرت ، چون به گفتن در نمی آید

چه سود از شرح این دیوانگی ها ، بی قراری ها
تو مه بی مهری و ، حرف منت باور نمی آید

ز دست و پای دل برگیر این زنجیر جور ، ای زلف
که این دیوانه گر عاقل شود ، دیگر نمی آید

دلم در دوریت خون شد ، بیا در اشک چشمم بین
خدا را ، از چه رحمت بر من ای کافر ، نمی آید؟

نمی دانم
خبر آمدنت به دنیای مجازی
درست بود ،یانه
در شهر از تو خبری نبود
گمان می کنم
آمدی
ولی مثل همیشه با واهمه
با چراغ خاموش آمدی

تالار گفتگو
خیلی زود شلوغ شد
تمام مردان شاعر
ساعتها منتظرند
که بخوانی شعرهایشان را
لایکی و کامنتی
بر فراخور حالشان بگذاری

من باید بنشینم انتهای تالار
مثل شبهای قبل
ولی می دانی
بیشتر از همه دوستت دارم
حتا اگر
روی لجبازی همیشگی
شعرهایم را نخوانی
من دلم
به همین قصه های نخوانده
خوش است

ای لب تــو قبله ی زنبورهــــای سومنـات
خنده ات اعجاز شهناز است در کرد بیات
مطلع یک مثنویِ هفت مَن زیبایی ات
ابــــروانت، فاعلاتن، فاعلاتن، فاعلات
من انار و حافظ آوردم، تو هـــم چایـــی بریز
آی می چسبد شب یلدا هل و چایی نبات
جنگل آشوب من ای آهوی کوهستان شعر
این گـوزن پیــر را بیـــــچاره کرده خنده هات
می رود، بومی کشد، شلیک، مرغی می پرد
گردنش خــم مــی شود، آرام می افتد به پات
گرده اش می سوزد و پلکش که سنگین می شود
می کشد آهـــی، کـه آهــو... جان جنگل به فدات

نباید شیشه را با سنـــــــــگ بازی داد !

نباید مست را در حال ِ مستــــــی . . .

دست ِ قاضـــــــــی داد !

نباید بی تفاوت !

چتر ماتـــــــــــــــــم را . . .

به دست ِ خیــــــــــــــــس ِ باران داد !

کبوترها که جز پرواز ِ آزادی نمی خواهند !

نباید در حصار ِ میـــــــــــــله ها . . .

با دانه ای گنــــــدم . . .

 به او تعلیم ِ مانـــــــــــدن داد

گاهي قناري‌ها اگر در باغ هم باشند
مانند مرغان قفس دلتنگ مي‌خوانند

هر بار خواست چای بریزد نمانده ای

رفتی و باز هم به سکوتش نشانده ای

تنها دلش خوش است به اینکه یکی دو بار

با واسطه "سلام" برایش رسانده ای

حالا صدای او به خودش هم نمیرسد

از بس که بغض توی گلویش چپانده ای

دیدم که شهر باز پر از عطر مریم است

گفتند باز روسری ات را تکانده ای

میخندی و برات مهم نیست ... ای دریغ

من آن نهنگی ام که به ساحل کشانده ای

بدبخت من...فلک زده من، بد بیار من...

امروز عصر چای ندارم... تو مانده ای!

شعر :حامد عسگری

من به بعضی چهره ها چون زود عادت می کنم
پـیـششـان سـر بـر نمی آرم ، رعایت می کنم
همچـنـانکـه بـرگ خـشـکـیده نمـاند بـر درخـت
مـایـه ی رنـج تـو بـاشـم رفـع زحمـت می کنم
این دهـــــانِ بـازُ چَـشم بی تحرک را ببخش
آنـقــدر جــذابـیـت داری کـه حـیـرت می کـنـم
کـم اگـر با دوسـتـانم می نشینم جـرم تـوست
هر کسی را دوست دارم در تـو رویـت می کنم
فکر کردی چیست مـوزون می کند شعـر مـرا؟
در قــدم بـرداشــتـن هـای ِ تـو دقـت می کـنم
یـک ســلامـم را اگـر پـاسـخ بـگـویی مـی روم
لـذتـش را بـا تـمـام شـهــر قـسـمـت می کنم
ترک ِ افـیـونی شبیه تو اگـر چه مشـکـل اسـت
روی دوش دیــگـــران یـک روز تـرکـت می کـنـم
تـوی دنـیـا هـم نـشـد بـرزخ کـه پـیـدا کـردمـت
می نـشیـنم تـا قـیامـت بـا تـو صحبت می کنم

باید تو را همیشه به دقت نگاه کرد

یعنی نه سرسری، سر فرصت نگاه کرد

خاتون! بگو که حضرت خالق خودش تو را

وقتی که آفرید چه مدت نگاه کرد

هر دو مخدرند که بیچاره می کنند

باید به چشم هات به ندرت نگاه کرد

هر کس نظاره کرد تو را دلسپرده شد

فرقی نمی کند به چه نیت نگاه کرد

عارف اگر برای تقرب به ذات حق

زاهد اگر برای ملامت نگاه کرد

تو بی گمان مقدسی و کور می شود

هر کس تو را به قصد خیانت نگاه کرد

سوگند راه با قدم لنگ خورده ام
بر خار پا نهاده و بر سنگ خورده ام

... من معده درد این سفر دور گشته ام
در سنگلاخ بادیه ها سنگ خورده ام

ویرانه یی به کابل جانم بجای ماند
بیهوده زخم هر جدل و جنگ خورده ام

آیینه ام و دیر به باران نشسته ام
گفتم که سیقلی بخورم، زنگ خورده ام

همواره یک غروب غم انگیز بوده ام
در تابلوی خویش چنین رنگ خورده ام

هر چی که بشنوی به تو آواز می کشم
من در نوارم اینقدر آهنگ خورده ام

شروع  می کنم  از چشم تو روایت را

چقدر دیر رسیدم.[زمان که زود ندارد]