راستی ها ، چقدر خوب بود اگر می شد وقتِ بالا بلندی ، رفت و گوشهء چشم هایِ تو جا گرفت.
بالاترین جایِ دنیا.
حالا این هم مشکلِ من است که توئی که هیچ وقت نیستی را باید وقتِ بالا بلندی پیدا کنم....
چقدر این روزها حسّ رفتن دارم ،
حسّ اینکه از تعلّق و بند آزاد باشی ،
با این روزها و امروز و فردا ها بیگانه شده ام ،
با این شهر و روز و شب اش ،
با ساعت و تقویم و روزگار،
با این پیاده رو هم غریبه ام،
با این خیابان ها و آدم ها و غریبه ها و دوستان ، بیگانه ام،
این روزها تا خلوتی میابم ، میخزم درونش ،
انگار ذهنم را نمی فهمم، درکِ درستی از زمان و مکان ندارم ،
هنوز تاریخ ها را ناخود آگاه ، 81 میزنم ،
انگار نه انگار که 4 سال می گذرد،
سیگاری روشن می کنم و به همه فکر می کنم.
به آنهائی که رویِ خاک بودند و حالا زیرِ خاک رفته اند
به آنهائی که رویِ خاک بودند و رویِ خاک هم مردند ،
به آنهائی که جائی شان نیست در این میان ،
نه رویِ خاک هستند ، نه رویِ خاک می میرند و نه زیرِ آن می روند.
سرگردان ، مست و پریشان ، از این سو به آن سو میدوند و می گریزند ،
شاید به دنبالِ مفرّی ،
یا سقفی ،
یا روزنه ای حتّی ،
فکر میکنم و فکر میکنم ،
به خودم که در این شهر ، خسته، قدم میزنم ، به دنبالِ گذشته و آینده ای مبهم و دور،
یا شاید به دنبالِ سکوتی و نوایِ نایی ،
یا همهمه ای بی وقفه .
یا نبودنی ، در فاصلهء دو بودن ،
به دودی ، به رقصی و به نگاهی شاید ،
که بیگانه نباشد ،
که پیوند بخورد با تک تکِ سلّولهایِ خسته و بی روح و ناگزیر ،
تاریک می شود ، تاریک و تاریک و تاریک تر و تنها تر و خلوت تر و ساکن تر،
نارنجی تر و نارنجی تر و خاکستری تر و انتها تر،
کسی قدم نمی زند این روزها با کسی ،
حتّی از تنها قدم زدن ها هم اثری نیست ،
زیبائی ها فراموش شده ،
کسی زیبا حرف نمی زند ،
زیبا نمی خندد ،
زیبا نمی گرید ،
زیبا نمی رقصد ،
و درد آور اینکه ،
زیبا نمی میرد.
سیگار هم به انتها رسیده.
راه هم.
این روزها انتها ها ، عجیب چشمگیر شده اند ، شاید از ابتدا ، ما در اینها واقع شده ایم،
و انقدر غرق شده ایم که هیچ صدائی نمی شنویم ،
و آنقدر دست و پا زده ایم که معلوم نیست کجایِ این انتهائیم ،
و انقدر دست دست کرده ایم که دستی نمانده ،
و انقدر فکر کرده ایم که ذهنی نمانده ،
وآنقدر نبوده ایم که هستی هم نیست شده برایمان ،
و این تنها زمان است که می گذرد.
ما ایستاده گانی هستیم ، زبان بسته ،
که جریانی سیّال دارد از اطرافمان می گذرد.
هی ..با توام مهربون !تویی که همیشه بودی و به باریکتر از مویی حفظم کردی !میگن همیشه هستی. پس از حالم با خبری !میگن نگفته میدونی اما میخوام بگم که یادت بمونه ....
میگن آدمایی که پنجاه سالشون میشه دوسوم عمرشون رو گذروندن !ببین مهربون !بیا با هم یه معامله ای بکنیم ! هر یه سالی که از عمرشون از این به بعد میگذره . تو پنج سال از عمر من کم کن ....می خوام نبینم اون روز رو......
آهای تویی که میخونی !میدونی چی میگم ؟من نمیخوام نباشن ....من نمیتونم تحمل کنم ....من از بغض خفه میشم وقتی به نبودنشون فکر می کنم ...
آهای تویی که بزرگترینی ....تو رو به بزرگیت من رو با این گرفتن ها امتحان نکن ...نخواه که بهم ثابت کنی باید تحمل داشته باشم !
تو میدونی من چقدر بد بودم براشون ....تو میدونی چقدر غصه شون دادم ...تو که بزرگی غصم نده !!!!!
تو رو به همه روزهای خوبی که برامون رقم میزنی ..اون روز رو با هم برامون رقم بزن ...
کمکم کن ....دارم دیوونه میشم !!
آهای تو که میبافی ...وقتی به آخر کلاف رسیدی یادت باشه با سه نخ کور کنی ...اگه یکی یکی کور کنی من میشکافم .....هممون میشکافیم !!
الهی تو دانی کدام است !
-----------------------
شیخ را گفتم ، از کدام سو بروم تا به او برسم؟
گفت از هر سو ،
.
.
.
اگر بروی !
هو
من کیم آوای تاری ، چنگ و دف ...... من همان سازم که بی پرده نهانم
در شبی تاریک و حزن آلوده غم ...... من همان اشک و حدیث دیدگانم
من نمیدانم که شاید روزگارانی ...... بباید نغمه ای سازم دگر از مردمانم
من گهی موسی گهی عیسی گه ابراهیم ادهم ..در تمام قرنها من همان آوای ساز بی نوایم
من کیم ، وامدار یک نگاه در عالم هستی .. گهی در خواب گهی بیداری و من یک بی مکانم
من کیم ، یک موج غفلت در تلاطم های هستی ..در رهی افتاده پائی ، وامدار این مکانم
می توانم اندکی باشم به زیر آفتاب روزگاران ..یا که شاید ابرکی بر روی چشم دیگرانم
من همانم ، طلعتم ، جامم ، شرابم ..من تلاطم ، موج خون ، افسانه های این و آنم
پاینده باشید
یا حق
تا بوده همین بوده
بیدارم و می خوابی
یخ بسته و خاموشم
هستی و نمی تابی
زخمامو نمی بندی
ابری و نمی باری
انگار نه انگارِ
آغوش منو داری...
از کجا معلوم شنبه ها دوشنبه نباشند! وقتی که با هفته ی قبل فرقی ندارند !
كم كم به سنگ سرد سيه مي شود بدل
خورشيد هم نچرخد اگر در مدار تو
چشمي به تخت ندارم،مرا بس است
يك صندلي براي نشستن كنار تو
---------------
باران باش و ببار
آفتاب باش و بتاب
بر مزرعه ی رویاهایم !
دستانت را دریغ نکن
از این همیشه های ابری
می خواهم خورشید را لمس کنم !
دخترکان ِ کولی
همیشه دلتنگند، چین چین ِ دامن شان
خطوط ِ در هم ِ رویاهاییست که هرگز فرا نمی رسند
پنجره را باز کن!
به آنها لبخند بزن،به رویاهای من...
به رویاهای من وقتی در این بعد از ظهرهای گرم و دم کرده ، سوزان و بی وقفه،
شک نمی کنم که
تو دستانم را در دست گرفته ای و می خندی !
نه ،شک نکن!
حالم خوب نیست
من شبیه ِ این آدم ها نیستم.
شک نکن،
با این حال
دوستت دارم !
همسایه سایه ات به سرم مستدام باد
لطفت همیشه زخم مرا التیام داد
وقتی انیس لحظه ی تنهایی ام توئی
تنها دلیل اینکه من اینجایی ام توئی
هر شب دلم قدم به قدم میکشد مرا
بی اختیار سمت حرم میکشد مرا
با شور شهر فاصله دارم کنار تو
احساس وصل میکند آدم کنار تو
حالی نگفتنی به دلم دست میدهد
در هر نماز مسجد اعظم کنار تو
با زمزم نگاه دمادم هزار شمع
روشن کننند هاجر و مریم کنار تو
تا آسمان خویش مرا با خودت ببر
از آفتاب رد شده شبنم کنار تو
در این حریم، سینه زدن چیز دیگریست
خونین تر است ماه محرم کنار تو
مادر کنار صحن شما تربیت شدیم
داریم افتخار که همشهری ات شدیم
ما با تو در پناه تو آرام می شویم
وقتی که با ملائکه همگام می شویم
بانو! تمام کشور ما خاک زیر پات
مردان شهر نوکرو زنها کنیز هات
زیبا ترین خاطره هامان نگفتنی ست
تصویر صحن خلوت و باران نگفتنی ست
باران میان مرمر آیینه دیدنیست
این صحنه در برابر ایینه دیدنیست
مرغ خیال سمت حریمت پریده است
یعنی به اوج عشق همین جا رسیده است
خوشبخت قوم طایفه، ما مردم قمیم
جاروکشان خواهر خورشید هشتمیم
اعجاز این ضریح که همواره بی حد است
چیزی شبیه پنجره فولاد مشهد است
من روی حرف های خود اصرار میکنم
در مثنوی و در غزل اقرار میکنم
ما در کنار دختر موسی نشسته ایم
عمریست محو او به تماشا نشسته ایم
اینجا کویر داغ و نمک زار شور نیست
ما روبروی پهنه ی دریا نشسته ایم
قم سالهاست با نفسش زنده مانده است
باور کنید پیش مسیحا نشسته ایم
بوی مدینه می وزد از شهر ما،بیا
ما در جوار حضرت زهرا نشسته ایم
از ما به جز بدی که ندیدی ببخشمان
از دست ما چه ها که کشیدی ببخشمان
من هم دلیل حسرت افلاک می شوم
روزی که زیر پای شما خاک می شوم.
Powered By
BLOGFA.COM