سیری در گذشته احوالات سهراب میکردم که چشمم به مطلبی افتاد که خالی از لطف و عریضه نیست .
..تا کی اسیر مطلع و ردیف و قافیه و عروض شویم ....
حرف زیاد هست ..اما به قول فرمایش حضرت استاد:قال خوب نیست ..حال هم باید باشه ....
بهر حال بهانه ای بود که چند کلمه ای با دوستان خودم حرف بزنم ....
و اما جمعه ......
نمیدانم چرا هرگاه میخواهم عقده های درونیم را باز کنم .
و اشکهای بارانیم را بر کویر خشک تنهایی بریزم ..
و خوشه های عشق را از درخت عشق برچینم...
موسیقی غم دوری تو را کنارساحل دریای انتظارمی نوازم ....
نمیدانم ....
که این چشم انتظاری ها و این درو پنجره ی مبهم زندگی نشستن ها به کجا
می انجامد........
دلم گرفته ...
دلم عجیب گرفته ........
ا گر از من بنویسی چه نویسی؟
تا بخوانند تمام آنان
که نویسنده و خواننده و مطرب بودند
ساز آهنگم ازین پس چه زند؟
که شود آنچه تو خواهی...
بم و زیرش چه شود ؟
تا تو بیایی....
به برم یا به کنارم
که نشیند و دهد گوش سراپا به تمام دل من ؟
به همه غصه و غمها و شکست همه دلها...
تو تراشیدن یک سینه پر پیشه کنی
سینه ای پر ز غم و ناله و اندوه و صدا
سینه ای پر ز شراره که زند هر دم ساز
تو که دریای دوات و جنگلی از قلمی
ا گر از من بنویسی چه نویسی.............؟
من که دست پدر خویش نمیبوسیدم ...
آن شه طوس مرا خواند به پابوسی خود
دعاگوی دوستان در مشهدالرضا
-----------------
گفتی شبی ز کوچه ما می کنی گذر
من ایستاده ام همه عمر پشت در
شاید به چشم بستن من رد شوی ولی
من پلک هم نمی زنم از ترس این خطر
با این هوا که زنگ در خانه را زدی
در خواب در می اورم از شوق بال وپر
تا کی به اسم دین زتو پرهیز بایدم
تاکی نگاه دارمت از خویش بر حذر
من معتقد ترم به خداوند یا شما
جانا بدون ریبه حلال است یک نظر
من تشنه ام غم تومرا اب شور بود
بعد از چشیدن تو شدم تشنه بیشتر
شایِِِِِد اگر اگر نه که شاید دگر چه قدر
در ارزوی دیدن تو شاید و اگر
-----------------------------
ممنوع نيستي كه بچينمت
اين جا هم كه بهشت نيست
تا گناه مادر را
تكرار كنم
… رنگ صلح چشمهايت
دهان تنهاييام را
آب مياندازد
به شاخهات نرسيده ، ميلغزم
هميشه لغزيدن
بهانهي خوبي است
براي فشردن دستي كه دوستش داري !
وسوسهي چيدن
رها نكرد ؛
رهايت نميكند …
بچين !
ممنوع منم كه بچينيام !
همیشه برخواه تو .همیشه مات خواه من
بچین دوباره میزنیم .سفید تو سیاه من
ستاره های مهره و مربعات روز و شب
نشسته ام دوباره روبروی قرص ماه من
پیاده را دو خانه تو و من یکی نه بیشتر
همیشه کل راه تو همیشه نصف راه من
نمسخر تکان اسب و اندکی درنگ تو
گناه و دست بر پیاده .باز هم گناه من
یکی تو ویکی من ویکی توویکی نه من
دوباره روسفید تو دوباره روسیاه من
دوباره شاد لذت نبرد تن به تن تو و
دوباره شرمسار ارتکاب این گناه من
تو برده ای و من خوشم که درنبرد زندگی
تو هستی و نمانده ام دمی بدون شاه من
مسافرت کوتاهی بود ..ولی پرخیر و برکت ...
----------
روز خلقت تکیه بر تک واژه هستی زدم .
با سر سوزن تامل ..
در میان قیل و قال صوفیان ....
عابدان و راهیان و سالکان ....
در صف محشر به روی دوش تو دستی زدم ....
کاش بالی میگشودم .....
تا تو را از پای آن دستاس خصم .....
تا ثریا می کشاندم .می نشاندم ..
زیر چتر ذوق و شوق .تا نبارد.بر سرت باران درد....
من هنرمندم ......
نه نقاشم ..نه خطاطم ..نه موسیقی به سر دارم ....
فقط این را برایم بس ....
که صیادی هنرمندم ......
شکار عشق کردن در صف محشر ...
میان آن همه خوبان .هنر باشد .....
ولی با آنکه صیادم .به دام تو گرفتارم ....
ستایش میکنم روی حریرت را ....
گل یاسم ..گل یاسم ........
بخواب ای گل تازه
از این پس پدر را فقط در رویا خواهی دید
چه مهمانان بی درد سری هستند مردگان
نه به دستی ظرفی را چرک میکنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانعند و
اندکی سکوت
حسین پناهی
برای تو:
گرد گـلزار رخ توست غبـار خط ریــحان
چون غبارین خط تذهیب به دیـباچه قرآن
ای لبت آیت رحمـت دهـنت نقطه ی ایـمان
"آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان
که برد از دلـم ایمان، که سریــست خدایی"
درد بیـمار نپرسند به شهر تو طبیــبان
کس در این شهر ندارد سر تیمار غریـبان
نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان
"حلقه بر در نتــوانم زد از بیم رقیبــان
این توانم که بیــابم سر کویت به گــدایی"
همسایه سایه ات به سرم مستدام باد
لطفت همیشه زخم مرا التیام داد
وقتی انیس لحظه ی تنهایی ام توئی
تنها دلیل اینکه من اینجایی ام توئی
هر شب دلم قدم به قدم میکشد مرا
بی اختیار سمت حرم میکشد مرا
با شور شهر فاصله دارم کنار تو
احساس وصل میکند آدم کنار تو
حالی نگفتنی به دلم دست میدهد
در هر نماز مسجد اعظم کنار تو
با زمزم نگاه دمادم هزار شمع
روشن کننند هاجر و مریم کنار تو
تا آسمان خویش مرا با خودت ببر
از آفتاب رد شده شبنم کنار تو
در این حریم، سینه زدن چیز دیگریست
خونین تر است ماه محرم کنار تو
مادر کنار صحن شما تربیت شدیم
داریم افتخار که همشهری ات شدیم
ما با تو در پناه تو آرام می شویم
وقتی که با ملائکه همگام می شویم
بانو! تمام کشور ما خاک زیر پات
مردان شهر نوکرو زنها کنیز هات
زیبا ترین خاطره هامان نگفتنی ست
تصویر صحن خلوت و باران نگفتنی ست
باران میان مرمر آیینه دیدنیست
این صحنه در برابر ایینه دیدنیست
مرغ خیال سمت حریمت پریده است
یعنی به اوج عشق همین جا رسیده است
خوشبخت قوم طایفه، ما مردم قمیم
جاروکشان خواهر خورشید هشتمیم
اعجاز این ضریح که همواره بی حد است
چیزی شبیه پنجره فولاد مشهد است
من روی حرف های خود اصرار میکنم
در مثنوی و در غزل اقرار میکنم
ما در کنار دختر موسی نشسته ایم
عمریست محو او به تماشا نشسته ایم
اینجا کویر داغ و نمک زار شور نیست
ما روبروی پهنه ی دریا نشسته ایم
قم سالهاست با نفسش زنده مانده است
باور کنید پیش مسیحا نشسته ایم
بوی مدینه می وزد از شهر ما،بیا
ما در جوار حضرت زهرا نشسته ایم
از ما به جز بدی که ندیدی ببخشمان
از دست ما چه ها که کشیدی ببخشمان
من هم دلیل حسرت افلاک می شوم
روزی که زیر پای شما خاک می شوم.
Powered By
BLOGFA.COM