تحفه درویش

ای کاش چشمانم زبان داشتند !

changeraghib — Wed, 04 Nov 2009 16:29:34 GMT

ببین چگونه غمت پشت من شکست ببین !

غروب وار، طلوعم به خون نشست ببین !

بسان آدمک برفی از تب خورشید

ببین چه آب شده می روم ز دست، ببین

من آن حکایت شیرین، من این روایت تلخ

تو فکر می کنی این « من » همان من است؟ ببین !

در آینه به سخن، شب که با تو بنشینم

ز در درآ و مرا مست، مست مست ببین

در این مقوله زبان سخن به عجز آمد

نگاه کن به نگاهم هر آنچه هست ببین

حسین منزوی

تا آسمان پر شده از روي ماه تو...

changeraghib — Tue, 27 Oct 2009 16:36:01 GMT

دور از حريم آيينه ي بارگاه تو
يك قاصدك رها شده سمت نگاه تو
از زخم هاي كهنه ي يك مرد مبتلا
تا آسمان پر شده از روي ماه تو
از آستين خيس تر از چشمهاي من
تا آستان قدسي دولت پناه تو
با يك سبد سلام و نگاهي پر از دعا
پي مي برد به جاذبه ي جايگاه تو
اذن دخول مي دهي و بوسه مي زند
بر سنگفرش ساده ي آرامگاه تو
***
مي پيچد از نگاه عميقش صداي من
در انعكاس گمشده ي هاي هاي من
با لهجه ي سكوت ترش داد مي زند
زخم ضخيم حنجره ها را به جاي من
بعد از تمام اين كلماتي كه گفته ام
مي آورد غبار حرم را براي من
از گريه هاي داغ من آزاد مي شود
پر مي زند به خاطره ي خوابهاي من
از قاصدك كه رد عبوري نمانده است
پشت ضريح مانده ولي رد پاي من

...ميلادش مبارك ...

تقديم به آسماني ترين پيامبر...

changeraghib — Tue, 13 Oct 2009 11:12:18 GMT

آجرک الله یا صاحب الزمان

شهادت ششمین امام وپیشوای شیعیان جهان حضرت امام جعفرصادق علیه السلام

را به پیشگاه منجی عالم حضرت بقیةالله الاعظم (عج) تسلیت عرض

می نمایم

دور دور قدرت قابيل بود.

كاروكسب عاشقي تعطيل بود

دشنه ي شرك وپليدي تشنه

خون سرخ وپاك اسماعيل بود

طينت هركس اسيرتيره گي

هرزباني گرم قال وقيل بود

عزت بتهاي سنگي ناشي از

جهل نفس مردمان ايل بود

حرفي از عيسي وآيينش نبود

شهرطائف قحطي انجيل بود

شاعران تنها به فكرسيم و زر

شعرشان بي وزن وبي تمثيل بود

بعدازآن فصل زمستان سياه

نوبت نوروز عام الفيل بود

ايها العالم بشارت بادتان-

اين صداي چاوش جبريل بود

موسم رقص وسماع موج ها

موسم مستي رود نيل بود

موبدان مبهوت حال كائنات

ذهن شان درمانده از تحليل بود

ساحران دنبال سحري چاره ساز

وردشان بي مغزوبي تاويل بود

مكه حس مي كرد نبض نور را

خاك سردش سرخوش تنزيل بود

خشكي دريا شكست كنگره

خون بهاي كشتن هابيل بود

چنگ مي زدهرملك باشوروشوق

ماه چون دف دركف جبريل بود

عرشيان برطبل عشرت مي زدند

ساز اصلي دست اسرافيل بود

ريسه بستن دور تا دور فلك

جلوه اي از ذوق عزرائيل بود

در جنان پاشيدن نقل ونبات

دست و دل بازي ميكائيل بود

خرين يوسف جمال حق رسيد

مه رخي در دامن راحيل بود

برق چشمانش زليخا مي كشد

خنده اش لحن خوش ترتيل بود

حاشیه:

changeraghib — Sun, 04 Oct 2009 18:27:18 GMT

امسال عیدی فطر را از دست امام رضا گرفتم.

یا ابا الرّئوف:

پروازتاحرم

فکر پرواز تا حرم عشق است

فکر این که کبوترم عشق است

از لب بام صحن آزادی

رو به سوی تو می پرم عشق است

این که فکر زیارتت آقا

تا ابد هست در سرم عشق است

تا که من لقمه ای برای شفا

از غذای تو می خورم عشق است

گوشه ی این حریم نورانی

یاد مولای بی حرم عشق است

روضه های کنار صحن و رواق

نعره ی وای مادرم عشق است

حالت لحظه ی تولد اشک

به روی گونه ی ترم عشق است

شعر گفتن کنار پنجره ی

این قطاری که می برم عشق است

این که از کودکیم تا امروز

سائلی پشت این درم عشق است

من که در غربت تو تنهایم

تو که هستی برابرم عشق است

تو که حسن ختام من هستی

به خدا بیت آخرم عشق است

"السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا"

changeraghib — Mon, 21 Sep 2009 18:50:38 GMT

چشمه‌های خروشان تو را می‌شناسند

موج‌هــای پریشان تـــو را می‌شناسند

پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی

ریگ‌های بیابان تو را می‌شناسند

نام تو رخصت رویش است و طراوت

زین سبب برگ و باران تو را می‌شناسند

از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی

ای كه امواج طوفان تو را می‌شناسند

اینك ای خوب، فصل غریبی سر آمد

چون تمام غریبان تو را می‌شناسند

كاش من هم عبور تو را دیده بـــودم

كوچه‌های خراسان، تو را می‌شناسند

نائب الزیاره همه ی دوستان در حرم امن علی ابن موسی الرضا (ع)

دلم از پونه ها سیر است آقا ... نمی آیی مگر؟! دیر است آقا

changeraghib — Thu, 10 Sep 2009 12:40:18 GMT

به پایت ریختم اندوه یك دریا زلالی را

بلور اشك‌ها در كاسه ماه هلالی را

چمن آیینه‌بندان می‌شود صبحی كه بازآیی

بهارا! فرش راهت می‌كنم گل‌های قالی را

نگاهت شمع آجین می‌كند جان غزالان را

غمت عین القضاتی می‌كند عقل غزالی را

چه جامی می‌دهی تنهایی ما را جلال‌الدین!

بخوان و جلوه‌ای بخشای این روح جلالی را

شهید یوسفستان توام زلفی پریشان كن

بخشكان با گل لبخندهایت خشكسالی را

سحر از یاس شد لبریز دل‌های جنوبی‌مان

نسیم نرگست پر كرد ایوان شمالی را

افق‌هایی كه خونرنگ‌اند، عصر جمعه مایند

تماشا می‌كنم با یاد تو هر قاب خالی را

كدامین شانه را سر می‌گذارم وقت جان دادن

كدام آیینه پایانیست این آشفته حالی را

تو ناگاهان می‌آیی مثل این ناگاه بی‌فرصت

پذیرا باش از این دلتنگ، شعری ارتجالی را

اللهم عجل لولیك الفرج....

چوپان دروغگو

changeraghib — Fri, 04 Sep 2009 23:28:33 GMT

خدايا ! گرگ تمام گوسفندان گله ام را دريد . ديگر مردم ده به ناله ها و فرياد هايم گوش نمي دهند .

هر چه فرياد مي زنم : گرگ، گرگ ،گرگ ... كسي به فريادم نمي رسد .

به ناله هاي اين چوپان دروغگوت نظري كن كه فقط تو مانده اي برايش ...

تو كريم مطلق و من گدا

چه كني جز اين كه بخوانيم

در ديگرم بنما كه من

به كجا روم چو برانيم ؟

بيدل دهلوي

یوسف مصری نمی آید به كنعان دلم

changeraghib — Tue, 25 Aug 2009 18:27:04 GMT

یوسف مصری نمی آید به كنعان دلم

باز سر را می گذارد غم به دامان دلم

بی حضورچتر دستانت ببین یعقوب وار

مانده ام امشب دوبـــاره زیر باران دلم

خوب می دانی زلیخای جنون با من چه كرد

پاره شد در ماتـــــم عصـمــــت گریبان دلم

نوح من ! خاصیت عشــق است امواج بلند

كشتی ات را بشكن و بنشین به طوفان دلم

كی بهـــارت می وزد بــــــر گیسوان حسرتم

كی نگاهت می شود ای خوب مهمان دلم ؟

تـــا بگویی بـــا من از عریانی اندوه خویش

تـــــا بگویم بــــا تــو از اسرار پنهـــــان دلم

بوی پیراهن مرا كافی است تا روشن شود

چشم تاریك و شــــــب خاموش كنعان دلم

امشب دوباره دلم بی صدا شکست....

changeraghib — Thu, 13 Aug 2009 23:15:40 GMT

امشب دوباره دلم بی صدا شکست

با گریه ای غریب و غمی اشنا شکست

تا کهکشان غرقه شدن در خیال تو

پرواز کرد و چون غمی رها شکست

عمری من شکستم و با درد ساختم

اما کسی نگفت چرا بی نوا شکست

مانده ام میان موج غریبی ز اشک و آه

کشتی صبرم بی ناخدا شکست

ای کاش باز به داغ دلم رسی

امشب دوباره دلم بی صدا شکست

میلاد حضرت علی اکبر علیه السلام ..

changeraghib — Mon, 03 Aug 2009 18:39:49 GMT

یازدهم شعبان المعظم سالروز ولادت با سعادت سبط اکبر سید الشهدا
حضرت علی اکبر علیهما السلام بر امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف و منتظرانش مبارکباد

-------------------------------

زندگینامه حضرت علی اکبر علیه السلام

پدر گرامي اش امام حسين بن علي بن ابي طالب (ع) و مادر محترمه اش ليلي بنت ابي مرّه بن عروه بن مسعود ثقفي است.(2)

او از طايفه خوش نام و شريف بني هاشم بود . و به بزرگاني چون پيامبر اسلام(ص)، حضرت فاطمه زهرا(س)، امير مؤمنان علي بن ابي طالب(ع) و امام حسين (ع) نسبت دارد . ابوالفرج اصفهاني از مغيره روايت كرد: روزي معاويه بن ابي سفيان به اطرافيان و هم نشينان خود گفت: به نظر شما سزاوارترين و شايسته ترين فرد امت به امر خلافت كيست؟ اطرافيان گفتند: جز تو كسي را سزاوارتر به امر خلافت نمي شناسيم! معاويه گفت: اين چنين نيست. بلكه سزاوارترين فرد براي خلافت، علي بن الحسين(ع)است كه جدّش رسول خدا(ص) مي باشد و در وي شجاعت و دليري بني هاشم، سخاوت بني اميه و فخر و فخامت ثفيف تبلور يافته است. (3)

نقل است روزي علي اكبر(ع) به نزد والي مدينه رفته و از طرف پدر بزرگوارشان پيغامي را خطاب به او ميبرد، در آخر والي مدينه از علي اكبرسئوال كرد نام تو چيست؟ فرمود: علي سئوال نمود نام برادرت؟ فرمود: علي آن شخص عصباني شد، و چند بار گفت: علي، علي، علي، « ما يُريدُ اَبُوك؟ » پدرت چه مي خواهد، همه اش نام فرزندان را علي مي گذارد، اين پيغام را علي اكبر(ع) نزد اباعبدالله الحسين (ع) برد، ايشان فرمود : والله اگر پروردگار دهها فرزند پسر به من عنايت كند نام همه ي آنها را علي مي گذارم و اگر دهها فرزند دختر به من عطا، نمايد نام همه ي آنها را نيز فاطمه مي گذارم.

درباره شخصيت علي اكبر(ع) گفته شد، كه وي جواني خوش چهره، زيبا، خوش زبان و دلير بود و از جهت سيرت و خلق و خوي و صباحت رخسار، شبيه ترين مردم به پيامبر اكرم(ص) بود و شجاعت و رزمندگي را از جدش علي ابن ابي طالب (ع) به ارث برده و جامع كمالات، محامد و محاسن بود. (4)

در روايتي به نقل از شيخ جعفر شوشتري در كتاب خصائص الحسينيه آمده است: اباعبدالله الحسين هنگامي كه علي اكبر را به ميدان مي فرستاد، به لشگر خطاب كرد و فرمود:« يا قوم، هولاءِ قد برز عليهم غلام، اَشبهُ الناس خَلقاً و خُلقاً و منطقاً برسول الله....... اي قوم، شما شاهد باشيد، پسري را به ميدان مي فرستم، كه شبيه ترين مردم از نظر خلق و خوي و منطق به رسول الله (ص) است بدانيد هر زمان ما دلمان براي رسول الله(ص) تنگ مي شد نگاه به وجه اين پسر مي كرديم.

بنا به نقل ابوالفرج اصفهاني، آن حضرت درعصر خلافت عثمان بن عفان (سومين خليفه راشدين) ديده به جهان گشود.(5) اين قول مبتني بر اين است كه وي به هنگام شهادت بيست و پنج ساله بود. در برخي روايات هم سن ايشان را 28 ساله ذكر كرده اند، وي در مكتب جدش امام علي بن ابي طالب (ع) و در دامن مهرانگيز پدرش امام حسين(ع) در مدينه و كوفه تربيت و رشد و كمال يافت.

امام حسين (ع) در تربيت وي و آموزش قرآن ومعارف اسلامي و اطلاعات سياسي و اجتماعي به آن جناب تلاش بليغي به عمل آورد و از وي يك انسان كامل و نمونه ساخت و شگفتي همگان، از جمله دشمنانشان را بر انگيخت.

به هر روي علي اكبر(ع) در ماجراي عاشورا حضور فعال داشت و در تمام حالات در كنار پدرش امام حسين(ع)بود و با دشمنانش به سختي مبارزه مي كرد. شيخ جعفر شوشتري در خصائص نقل مي كند: هنگامي كه اباعبد الله الحسين عليه السلام در كاروان خود حركت به سمت كربلا مي كرد، حالتي به حضرت(ع) دست داد بنام نوميه و در آن حالت مكاشفه اي براي حضرت(ع) رخ داد، از آن حالت كه خارج شد استرجاع كرد: و فرمود: «انا لله و انا اليه راجعون » علي اكبر(ع) در كنار پدر بود، و مي دانست امام بيهوده كلامي را به زبان نمي راند، سئوال نمود، پدرجان چرا استرجاع فرمودي؟: حضرت بلادرنگ فرمود: الان ديدم اين كاروان مي رود به سمت قتلگاه و مرگ درانتظار ماست، علي اكبر(ع) سئوال نمود: پدر جان مگر ما بر حق نيستيم؟ حضرت فرمود: آري ما بر حق هستيم. علي اكبر (ع) عرضه داشت: پس از مرگ باكي نداريم،

گفتني است، با اين كه حضرت علي اكبر(ع) به سه طايفه معروف عرب پيوند و خويشاوندي داشته است، با اين حال در روز عاشورا و به هنگام نبرد با سپاهيان يزيد، هيچ اشاره اي به انتسابش به بني اميه و ثفيف نكرد، بلكه هاشمي بدون و انتساب به اهل بيت(ع) را افتخار خويش دانست و در رجزي چنين سرود:

أنا عَلي بن الحسين بن عَلي نحن بيت الله آولي يا لنبيّ

أضربكَم با لسّيف حتّي يَنثني ضَربَ غُلامٍ هاشميّ عَلَويّ

وَ لا يَزالُ الْيَومَ اَحْمي عَن أبي تَاللهِ لا يَحكُمُ فينا ابنُ الدّعي

وي نخستين شهيد بني هاشم در روز عاشورا بود و در زيارت شهداي معروفه نيز آمده است:السَّلامُ عليكَ يا اوّل قتيل مِن نَسل خَيْر سليل. (7)

علي اكبر(ع) درنبرد روز عاشورا دويست تن از سپاه عمر سعد را در دو مرحله به هلاكت رسانيد و سرانجاممرّه بن منقذ عبدي بر فرق مباركش ضربتي زد و او را به شدت زخمي نمود. آن گاه ساير دشمنان، جرأت و جسارت پيدا كرده و به آن حضرت هجوم آوردند و وي را آماج تيغ شمشير و نوك نيزه ها نمودند و مظلومانه به شهادتش رسانيدند.

امام حسين(ع) در شهادتش بسيار اندوهناك و متأثر گرديد و در فراقش فراوان گريست و هنگامي كه سر خونين اش را در بغل گرفت، فرمود:ولدي علي عَلَي الدّنيا بعدك العفا.(8)

(فرز ندم علي ،ديگر بعد از تو اف بر اين دنيا)

در مورد سنّ شريف وي به هنگام شهادت، اختلاف است. برخي مي گويند هجده ساله، برخي مي گويند نوزده ساله و عده اي هم مي گويند بيست و پنج ساله بود.(9)

اما از اين كه وي از امام زين العابدين(ع)، فرزند ديگر امام حسين(ع) بزرگتر يا كوچك تر بود، اتفاقي ميان مورخان و سيره نگاران نيست. روايتي از امام زين العابدين(ع) نقل شده كه دلالت دارد بر اين كه وي از جهت سن كوچك تر از علي اكبر(ع) بود. آن حضرت فرمود: كان لي اخ يقال له عليّ اكبر منّي قتله الناس ...(10)مقبره حضرت علي اكبر عليه السلام در كربلاي معلي پايين پاي اباعبدالله الحسين عليه السلام است و در سلام زيارت عاشورا منظور از وعلي علي ابن الحسين آقا علي اكبر عليه السلام مي باشد.